Sophie Kuijpers

De gemakzucht waarmee ESG-doelen worden geformuleerd en gehaald, doet vermoeden dat het vooral moet ‘voelen’ als vooruitgang, zonder dat het werkelijk pijn mag doen. Ambitie maakt plaats voor een zesjescultuur: geen scherpe keuzes, geen concrete offers. Doelen moeten vooral haalbaar blijven; het moet wel voor iedereen leuk blijven. De CO₂-doelstelling als feelgood-feitje. Wat vooral opvalt, is wat ontbreekt: governance-doelen. Bijna geen enkel AEX-bedrijf stelt concrete targets op het gebied van goed bestuur. De ‘G’ van ESG blijft een ondergeschoven kindje. En dat is een gemiste kans, want juist daar ligt de hefboom voor structurele verandering. De manier waarop een organisatie is ingericht – van toezicht tot besluitvorming – bepaalt of duurzaamheidsambities ook daadwerkelijk worden waargemaakt. Daarnaast hebben commissarissen nog weinig ervaring met klimaatdoelen, dus leggen ze de lat daar niet heel hoog. Het ontbreken van die inhoudelijke expertise in raden van commissarissen is niet alleen pijnlijk, maar ook risicovol – en in het licht van de klimaatcrisis ronduit verwijtbaar. In veel bestuurskamers lijkt nog altijd het besef te ontbreken dat elke transitie ook transitiepíjn vergt. En die pijn hoort niet weggemasseerd te worden met makkelijk haalbare doelen – zoals het opstellen van een duurzaamheidsrapport dat sowieso al wettelijk verplicht is. De roep om betere ESG-doelen is terecht. Maar dan moet de ‘G’ op één. Begin met het expliciet eisen van aantoonbare duurzaamheidsexpertise in raden van commissarissen. Want zolang zij blijven sturen op gemak, zullen bestuurders zich comfortabel blijven gedragen – ten koste van de toekomst. Verschenen als opinie in het Financieele Dagblad: https://fd.nl/opinie/1556323/het-moet-vooral-voelen-als-vooruitgang-zonder-dat-het-werkelijk-pijn-mag-doen-en-andere-lezersreacties